Od 20 lat badamy Twoją krew.
Badanie poziomu glukozy we krwi to podstawowe narzędzie w diagnostyce cukrzycy. Pomaga wykryć nieprawidłowości zanim pojawią się wyraźne objawy: od hipoglikemii, przez stan przedcukrzycowy (nieprawidłową glikemię na czczo i/lub nieprawidłową tolerancję glukozy), aż po cukrzycę. Wynik wykorzystuje się też do kontroli skuteczności leczenia i oceny, jak organizm radzi sobie z gospodarką węglowodanową na co dzień.
Standardowy czas oczekiwania na wynik badania wynosi 1 dzień. Podany czas oczekiwania jest liczony od następnego dnia roboczego po pobraniu.
Przygotowanie do badania poziomu cukru we krwi zależy od rodzaju badania oraz tego, co lekarz chce zbadać. Badanie może być przeprowadzone:
Glukoza jest niezbędnym źródłem energii, która utrzymuje aktywność komórek ludzkiego ciała. Rozkład glukozy na potrzeby metabolizmu odbywa się w procesie przetwarzania glukozy (glikolizy) w docelowej komórce, w celu dostarczenia niezbędnej do jej funkcjonowania energii.
Dwoma hormonami, które bezpośrednio regulują poziom glukozy we krwi, są glukagon i insulina.
Glukagon przyspiesza konwersję (przemianę) glikogenu do glukozy, a tym samym podnosi poziom cukru we krwi. Inne hormony odgrywające ważną rolę w metabolizmie glukozy to:
Wszystkie te hormony podnoszą poziom glukozy we krwi, a tylko insulina ją obniża.

Oznaczenia poziomu glukozy u osób dorosłych bez ewidentnych objawów jest zalecane w przypadku nadwagi lub otyłości oraz u osób z jednym lub kilkoma czynnikami ryzyka cukrzycy takimi jak:
W przypadku braku tych kryteriów badanie na cukrzycę powinno się zacząć przeprowadzać regularnie w wieku 45 lat w ramach podstawowej profilaktyki zdrowotnej.
Po uzyskaniu prawidłowych wyników badań poziomu cukru we krwi, badanie warto powtarzać co najmniej co 3 lata (lub częściej, jeśli istnieją czynniki ryzyka).
Badanie glukozy na czczo jest wskazane w przypadku wystąpienia subiektywnych objawów mogących wskazywać na rozwój cukrzycy. Charakterystyczne symptomy to m.in.:
Personel Punktu Pobrań pobiera krew ze zgięcia łokciowego pacjenta.
Normy glukozy stanowią ogólne zalecenia i mogą się różnić w zależności od indywidualnych czynników pacjenta oraz laboratorium wykonującego badanie.
Jeśli Twój wynik Cię niepokoi, skonsultuj go z lekarzem – jeden nieprawidłowy wynik glukozy nie wystarczy, by stwierdzić cukrzycę.
Rozpoznanie cukrzycy można postawić, gdy spełnione jest co najmniej jedno z poniższych kryteriów:
Prawidłowe stężenie glukozy we krwi jest kluczowe dla funkcjonowania mózgu i całego organizmu, dlatego jego nadmierne obniżenie (hipoglikemia) zawsze wymaga wyjaśnienia przyczyny.
Obniżone poziomy glukozy we krwi obserwuje się w chorobach takich jak:
Dlatego w przypadku stwierdzenia obniżonego poziomu glukozy konieczna jest pogłębiona diagnostyka, uwzględniająca zarówno choroby przewlekłe, jak i potencjalne błędy w leczeniu lub odżywianiu.
Objawy różnią się w zależności od konkretnej przyczyny zaburzenia, które powoduje, że glukoza jest „zbyt niska”.
Do typowych symptomów należą:
U części pacjentów wysoka glikemia ma charakter przewlekły i wynika z utrwalonych zaburzeń gospodarki węglowodanowej, u innych może pojawiać się przejściowo – na przykład w sytuacji ostrego stresu, zawału serca czy udaru mózgu.
Wysokie stężenie glukozy we krwi pojawia się w chorobach takich jak:
Podwyższona glukoza to znak, że warto pogłębić diagnostykę zaburzeń glikemii. W takich przypadkach często wykonywane są m.in.: doustny test obciążenia glukozą, hemoglobina glikowana, badanie insuliny i wskaźników insulinooporności (np. HOMA-IR).
Tutaj również objawy są uzależnione od konkretnej jednostki chorobowej, która powoduje hiperglikemię (niski poziom cukru we krwi).
Jeśli przyczyną zbyt wysokiego stężenia glukozy na czczo jest cukrzyca, mogą pojawić się:
Nawet pojedynczy nieprawidłowy wynik glukozy na czczo lub w badaniu przygodnym powinien skłonić do dalszej oceny, ponieważ utrzymująca się hiperglikemia zwiększa ryzyko powikłań naczyniowych, uszkodzenia narządów i rozwoju cukrzycy.
To, jak często warto badać glukozę, zależy głównie od Twojego zdrowia i ryzyka cukrzycy. Jeśli nie masz rozpoznanej cukrzycy ani istotnych czynników ryzyka, wystarczy oznaczyć poziom glukozy raz w roku.
Pomiar glikemii przygodnej polega na oznaczeniu glukozy we krwi w dowolnym momencie dnia, niezależnie od ostatniego posiłku. Wykonuje się je najczęściej, gdy pacjent zgłasza objawy charakterystyczne dla zaburzeń glikemii.
Glukoza to cukier prosty, który jest głównym źródłem energii dla organizmu. Po posiłku jej stężenie we krwi rośnie, co jest sygnałem dla trzustki, żeby wydzielić insulinę – hormon powstający w trzustce. Insulina „otwiera” komórkom (szczególnie mięśniom i tkance tłuszczowej) dostęp do glukozy, zmniejszając jej stężenie we krwi.
Jeśli komórki słabiej reagują na insulinę (insulinooporność), organizm musi produkować jej więcej, aby utrzymać prawidłową glikemię. Z czasem trzustka może nie nadążać z wydzielaniem insuliny – wtedy rośnie poziom glukozy we krwi i pojawia się stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2.
Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego oznaczenia glikemii wykonywane glukometrem nie powinny być wykorzystywane do celów diagnostycznych – rozpoznanie zaburzeń gospodarki węglowodanowej musi opierać się na wynikach badań laboratoryjnych.