LDH

Wzrost aktywności LDH to sygnał, że komórki mogły ulec uszkodzeniu. Może to oznaczać chorobę wątroby, anemię hemolityczną, stan zapalny, nowotwór lub nawet przeciążenie mięśni szkieletowych po intensywnym wysiłku fizycznym. Wynik LDH to jak „migająca kontrolka”, warto sprawdzić, co się za nim kryje, najlepiej z pomocą lekarza.

Nie zawsze. Choć kiedyś oznaczenie LDH (zwłaszcza jego izoenzymów LDH1 i LDH2) było wykorzystywane w diagnostyce zawału serca, dziś lekarze opierają się głównie na bardziej czułych i swoistych markerach, jak troponiny sercowe. Podwyższony poziom LDH może towarzyszyć zawałowi mięśnia sercowego, ale samo pojedyncze oznaczenie nie wystarczy do potwierdzenia lub wykluczenia tego schorzenia.

Po części tak. LDH nie jest typowym markerem nowotworowym, ale wzrost jego aktywności może świadczyć o obecności nowotworu – szczególnie chłoniaków, białaczek czy guzów jąder i jajników. Oznaczenie aktywności LDH pomaga ocenić stopień zaawansowania choroby, rokowania lub reakcję na leczenie, ale nigdy nie występuje samodzielnie, zawsze w zestawie z innymi badaniami.

Na wynik LDH mogą wpływać różne czynniki niezwiązane z chorobą. Przede wszystkim hemoliza próbki, czyli rozpad krwinek czerwonych podczas pobrania lub transportu krwi, co fałszywie podnosi poziom enzymu. Wynik może być zawyżony również po intensywnym wysiłku fizycznym, urazach, a nawet po niewielkich kontuzjach mięśni. Niektóre leki – np. paracetamol, aspiryna, sterydy – także mogą zwiększyć aktywność LDH. Dlatego tak ważne jest prawidłowe przygotowanie do badania i informacja dla lekarza o przyjmowanych lekach czy niedawnym wysiłku.