Posiew moczu

To bardzo częsty błąd, który niestety potrafi zniweczyć cały sens badania. Antybiotyki, nawet jedna dawka przyjęta przed pobraniem próbki, mogą zahamować wzrost bakterii w laboratorium, co spowoduje fałszywie ujemny wynik. Innymi słowy, badanie wykaże brak infekcji, mimo że bakterie wciąż są w organizmie. Efekt jest taki, że lekarz nie wie, jaką bakterię zwalczać ani jakim antybiotykiem, co utrudnia skuteczne leczenie i może doprowadzić do nawrotu infekcji. Dlatego próbkę moczu zawsze należy oddać przed rozpoczęciem antybiotykoterapii, najlepiej tego samego dnia, gdy pojawiają się objawy.

Ujemny wynik posiewu wcale nie musi oznaczać, że wszystko jest w porządku. Istnieją drobnoustroje, których hodowla w laboratoryjnych warunkach jest bardzo trudna lub niemożliwa przy użyciu standardowych metod. Dotyczy to między innymi bakterii Chlamydia, mykoplazm czy rzęsistka pochwowego. W takich przypadkach lekarz zleca dodatkowe badania, na przykład wymazy lub testy genetyczne, które potrafią wykryć te patogeny. Ujemny posiew przy utrzymujących się objawach może też sugerować nieinfekcyjne przyczyny dolegliwości, takie jak podrażnienie pęcherza czy śródmiąższowe zapalenie. Warto więc zawsze poinformować lekarza o trwających objawach i nie rezygnować z dalszej diagnostyki.

Mężczyźni chorują na infekcje dróg moczowych znacznie rzadziej niż kobiety, głównie dlatego, że ich cewka moczowa jest znacznie dłuższa, co utrudnia bakteriom dotarcie do pęcherza. Jednak właśnie dlatego, gdy u mężczyzny pojawia się zakażenie układu moczowego, jest to sygnał alarmowy, który wymaga dokładniejszej diagnostyki. U mężczyzn infekcja dróg moczowych może wskazywać na nieprawidłowości anatomiczne, powiększenie gruczołu krokowego lub inną chorobę utrudniającą prawidłowe odprowadzanie moczu. Posiew moczu jest więc u mężczyzn nie tylko potwierdzeniem infekcji, ale także punktem wyjścia do poszukiwania jej głębszej przyczyny, której u kobiet zwykle nie ma potrzeby szukać.

Podstawą leczenia jest dobrze dobrana antybiotykoterapia. Rodzaj leczenia jest często wybierany na podstawie antybiogramu.

Przede wszystkim należy zadbać o odpowiednią ilość płynów dostarczaną do organizmu. Równie ważna jest prawidłowa higiena intymna (np. podcieranie „od przodu do tyłu”) oraz właściwe zachowanie w kontekście aktywności seksualnej (np. wskazane jest oddanie moczu po stosunku i umycie okolic intymnych), a także noszenie przewiewnej bielizny. Dodatkowym wsparciem dla nerek i pęcherza może być dieta bogata w warzywa i owoce.