Woreczek żółciowy - czym jest i jakie są jego schorzenia?

Najczęściej występującą chorobą pęcherzyka żółciowego jest kamica. W jej przebiegu, w obrębie dróg żółciowych, wykształcają się stałe struktury zwane kamieniami. Choroba ta, w zależności od umiejscowienia zmian, ma różne odmiany:

• kamica pęcherzykowa – mówimy o niej wtedy, gdy kamienie obecne są w pęcherzyku żółciowym. Jest to najczęstszy typ kamicy żółciowej;
• kamica przewodowa – to rodzaj choroby, w której kamienie wytrącają się i są obecne w drogach żółciowych wewnątrzwątrobowych (łączących wątrobę z pęcherzykiem);
• kamica wewnątrzwątrobowa – w jej przebiegu kamienie wykształcają się w przewodach żółciowych obecnych w wątrobie (to najrzadszy rodzaj kamicy).

Kamienie pojawiające się w obrębie dróg żółciowych są zbudowane z substancji chemicznych znajdujących się w samej żółci i zazwyczaj wytrącają się, gdy żółć zagęszcza się zbyt mocno. Niestety, do tej pory nie wyodrębniono bezpośrednich przyczyn tego zjawiska, natomiast wiadomo, że czynnikami sprzyjającymi kamicy żółciowej jest wiek powyżej 50/60 roku życia, płeć żeńska, otyłość i nadwaga, cukrzyca, nieprawidłowości w profilu lipidowym (zbyt duże stężenie triglicerydów), gwałtowne odchudzanie, a także obciążenie genetyczne.

Leczenie kamicy żółciowej jest konieczne jedynie u niektórych grup pacjentów. Przede wszystkim dotyczy to osób, mających „atak woreczka żółciowego”, czyli tak naprawdę ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego. Jest to stan, w którym kamieni jest na tyle dużo, że utrudniają one lub uniemożliwiają (w przypadku utraty drożności dróg żółciowych) prawidłowy odpływ żółci, funkcjonowanie pęcherzyka oraz wątroby.

U osób, u których kamica nie daje objawów, nie trzeba podejmować leczenia – należy jedynie kontrolować zarówno liczbę, jak i wielkość kamieni w obrazie USG (na kontrole powinno zgłaszać się co pół roku lub co rok – w zależności od decyzji lekarza). Leczenie polega zwykle na usunięciu woreczka żółciowego w całości lub w części (jeśli zachodzi taka konieczność) na drodze operacji laparoskopowej (bez otwierania powłok brzusznych) lub tradycyjnej – z otwarciem powłok brzusznych. Obecnie złotym standardem jest oczywiście zabieg laparoskopowy – bezpieczny, przewidywalny i niosący najmniejsze ryzyko dla pacjenta oraz skracający czas rekonwalescencji.