Profil preeklampsja - powikłania w ciąży

Preeklampsja – stan przedrzucawkowy jest ciężkim wieloukładowym zaburzeniem ciąży spowodowanym nieprawidłowym przepływem krwi w łożysku, co powoduje nadciśnienie u kobiety ciężarnej oraz niedotlenienie płodu. Najczęściej rozwija się po 20 tygodniu ciąży i stanowi zagrożenie zarówno dla matki jak i dziecka oraz ustępuje do 42 dni po porodzie.

CZYM JEST PREEKLAMPSJA?

Powikłanie to występuje od 3 do 5% wszystkich ciąż. Ryzyko wzrasta do 14% w ciąży bliźniaczej oraz do 18% u kobiet ciężarnych, u których występował już wcześniej stan przedrzucawkowy.

Preklampsja stanowi jedną z głównych przyczyn zachorowalności i śmiertelności związanych z macierzyństwem. Ocenia się, że na świecie stan przedrzucawkowy i rzucawka odpowiedzialne są za ok. 14% zgonów kobiet w ciąży w ciągu roku.

PREEKLAMPSJA – OBJAWY

Podstawowe objawy kliniczne preeklampsji to nadciśnienie tętnicze (6-10% ciąż) u kobiet z prawidłowym dotychczas ciśnieniem oraz bóle głowy i obrzęki.

W przypadku ciężkiej preeklampsji może dochodzić do:

• wzrostu skurczowego i/lub rozkurczowego ciśnienia tętniczego,
• białkomoczu i oligurii,
• małopłytkowości,
• zaburzeń widzenia lub funkcji OUN (ośrodkowego układu nerwowego),
• obrzęku płuc lub sinienia,
• bólów w nadbrzuszu,
• zaburzeń funkcji wątroby i nerek,
• zaburzeń układu krzepnięcia (zespół rozsianego wykrzepiania śródnaczyniowego DIC),
• zaburzeń oddychania włącznie do ARDS (zespołu ostrej niewydolności oddechowej),
• zaburzeń rozwoju płodu (w tym hipotrofii), a nawet jego śmierci.

DLACZEGO WARTO WYKONAĆ BADANIA W KIERUNKU PREEKLAMPSJI?

Badania te zalecane są w szczególności u kobiet chorujących na:

• cukrzycę typu 1 i 2,
• przewlekłe zapalenie nerek,
• insulinooporność,
• zaburzenia gospodarki lipidowej,
• przewlekłe nadciśnienie.

Warto również wykonać je u kobiet w przypadku:

• pierwszej ciąży,
• otyłości,
• ciąży po 40 roku życia,
• odstępu od ostatniej ciąży powyżej 10 lat,
• rodzinnego występowania preeklampsji,
• ciąż wielopłodowych.

Stwierdzenie nieprawidłowych wartości parametrów laboratoryjnych,  w tym nieprawidłowej wartości wskaźnika sFlt-1/PLGF około 20 tygodnia ciąży, pozwala otoczyć szczególnym nadzorem ciężarną i doprowadzić do przeciwdziałania skutkom preeklampsji oraz późniejszym powikłaniom.

Preeklampsja – niezbędne badania

W celu diagnozy preeklampsji należy wykonać badania, takie jak:

• kwasy żółciowe,
• łożyskowy czynnik wzrostu – PLGF (placental growth factor),
• rozpuszczalny receptor naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka typu 1 – sFlt-1.

Oznaczenie powyższych parametrów pozwala z dużym prawdopodobieństwem (>95%) potwierdzić preeklampsję w jej wczesnym jeszcze bezobjawowym okresie. Dzięki temu można znacznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia groźnych dla przebiegu ciąży powikłań.