Posiew w kierunku gruźlicy – co to jest?

Postacie gruźlicy możemy podzielić na:

• płucną – bakterie atakują jedynie płuca i powodują szereg objawów ze strony układu oddechowego,
• pozapłucną, rozsianą – prątki z płuc rozprzestrzeniają się do innych części ciała (kości, stawów, nerek i pęcherza, narządów rozrodczych, mózgu) i są przyczyną dolegliwości dotyczących całego organizmu,
• aktywną – kiedy układ odpornościowy chorego nie jest w stanie opanować infekcji, bakterie namnażają się, a objawy są wyraźne i mocno nasilone,
• utajoną – w przypadku gdy ciało kontroluje infekcję i nie występują objawy, ale bakterii nie udaje się do końca wyeliminować i może zaatakować, gdy organizm ulegnie osłabieniu.

Gruźlica jest dużym problemem zdrowia publicznego, stanowi zagrożenie szczególnie na terenach o dużym zagęszczeniu ludności, niskich warunkach sanitarnych i szerokim rozpowszechnieniu szczepów bakterii odpornych na leki. W tych krajach szczególnie ważne jest wczesne wykrywanie infekcji i hamowanie rozprzestrzeniania zakażenia. Każdy przypadek potwierdzonej gruźlicy należy monitorować, zgłaszać odpowiednim służbom i leczyć w wyspecjalizowanych ośrodkach.

Dodatkowo, w krajach o niższej zapadalności na chorobę, szczególnie ważne jest rozpoznawanie gruźlicy utajonej u osób z grup wysokiego ryzyka ciężkiego przebiegu choroby. Umożliwia to wdrożenie postępowania, które zapobiegnie reaktywacji zakażenia do postaci aktywnej i uchroni pacjenta przed powikłaniami.

Jednym z podstawowych sposobów diagnozowania gruźlicy jest posiew plwociny (odkrztuszonej wydzieliny). Jednak wykluczenie infekcji za pomocą standardowego posiewu może zająć nawet do 6-8tygodni. Z tego powodu zostały opracowane nowe, szybkie metody posiewów, które umożliwiają uzyskanie wyniku już nawet po kilku dniach. Opierają się one na automatycznych systemach hodowli, które dzięki wykorzystaniu specjalnych podłóż zawierających znaczniki (radioaktywne, fluorescencyjne), pozwalają na wczesne wykrywanie namnażających się bakterii.