Genetyka

Dowiedz się więcej o badaniach

Genetyka


Badania genetyczne to grupa badań diagnostycznych skupiająca się na analizie ludzkiego genomu, czyli materiału DNA zawartego w komórkach ciała.

Wiele chorób wrodzonych warunkowanych jest przez zaburzenia w ludzkim materiale genetyczny. W zależności od tego, jak duże są te zmiany i gdzie dokładnie są zlokalizowane, choroby te mogą mieć bardzo ciężki przebieg, często ze skutkiem śmiertelnym, ale również mogą być dość łagodne, czasami nawet niezauważalne przez całe życie pacjenta.

W materiale genetycznym zakodowane są informacje na temat syntezy białek w ludzkim organizmie. Mają one wpływ na każdą cechę ludzkiego ciała, zarówno wygląd, płeć, wzrost jak i poprawne funkcjonowanie wszystkich enzymów, hormonów, narządów i tkanek. Czasami nawet niewielkie zmiany w kodzie genetycznym mogą pociągnąć za sobą bardzo poważne zaburzenia i objawy chorobowe.

Badania genetyczne umożliwiają ocenę poprawności kodu genetycznego oraz odnalezienie nieprawidłowych mutacji, które mogą być odpowiedzialne za wywoływanie zmian chorobowych. Jest to prężnie rozwijająca się dziedzina diagnostyki medycznej. Z każdą, nowszą generacją badań możemy podczas jednego badania wykryć coraz więcej zmian patologicznych w materiale DNA.

 

Badania genetyczne – dlaczego są ważne?


Badania genetyczne są przydatne w definitywnym potwierdzaniu diagnozy wielu chorób rozpoznanych na podstawie objawów klinicznych. Często po samych symptomach choroby lekarz ma podejrzenie co do dokładnego jej sklasyfikowania, jednak nie można uzyskać 100% pewności, że jest to choroba wywołana mutacją DNA dopóki nie potwierdzi się jej w specjalistycznych badaniach. Ma to duży wpływ na dalsze postępowanie lecznicza oraz nienarażanie pacjenta na więcej, zbędnych testów.

Ocena obecności niektórych genów pozwala także na szacowanie ryzyka wystąpienia wielu chorób, które zazwyczaj ujawniają się dopiero w późniejszym wieku, takich jak choroby neurodegeneracyjne czy wiele rodzajów nowotworów. W zależności od danego wskaźnika genetycznego oraz rodzaju schorzenia możliwe jest wtedy bardzo skuteczne podjęcie środków zapobiegawczych, które znacząco zmniejszą ryzyko wystąpienia tej jednostki chorobowej lub zminimalizują jej wpływ na ogólną jakość życia pacjenta.

Badania genetyczne – kiedy wykonać?


Badania genetyczne są wykorzystywane w diagnostyce bardzo wielu chorób. Niektóre przykłady ich zastosowania to:

  • badanie w kierunku predyspozycji wystąpienia nowotworów piersi w sytuacji częstszej obecności tych chorób u krewnych pacjentki
  • ocena materiału genetycznego na zawartość patologicznie zmienionego genu, który mógł, ale nie musiał być przekazany przez chorego rodzica (choroby autosomalne recesywne)
  • ocena mutacji genu odpowiadającego za kodowanie enzymów, które nie funkcjonują poprawnie (np. w chorobach takich jak nietolerancja laktozy czy hemochromatoza)
  • ocena kariotypu płodu podczas badań prenatalnych, która pozwala na wykrycie chorób takich jak zespół Downa czy zespół Edwardsa
  • poszerzona diagnostyka trudnych do identyfikacji na podstawie objawów klinicznych chorób

Poza wymienionymi przypadkami badania genetyczne znajdują coraz to nowsze zastosowania, dzięki czemu możliwe jest o wiele wcześniejsze wykrycie chorób, które dotychczas dawały objawy dopiero, gdy było zbyt późno na wdrożenie skutecznego leczenia.

Najczęściej wybierane badania


Hemochromatoza


Badanie wykrywa molekularną przyczynę hemochromatozy

Nietolerancja laktozy


Badanie określa genetyczne predyspozycje do nietolerancji laktozy

Zakrzepica


Badanie pozwala określić ryzyko zachorowania na zakrzepicę wynikające z uwarunkowań genetycznych

VERACITY


VERACITY to dokładne, przystępne cenowo i szybkie badanie prenatalne nowej generacji służące wykrywaniu aneuploidii chromosomów i mikrodelecji u płodu

Genetyczne zapalenie trzustki


Zapalenie trzustki jest rzadką chorobą o przebiegu napadowym z okresami zaostrzeń i remisji

Diagnostyka nowotworu żołądka


Rak żołądka należy do najczęstszych nowotworów przewodu pokarmowego

Choroba Gauchera


Choroba Gauchera należy do grupy lizosomalnych chorób spichrzeniowych.

Diagnostyka polipowatości jelita grubego


Polipowatość jelita grubego typu 2 (MAP, FAP2) jest rzadkim zespołem predyspozycji do zachorowania na nowotwory jelita grubego

Genetyka

Wszystkie badania


genetyka

Alfa1-antytrypsyna – analiza wybranych regionów

genetyka

Analiza eksonów 1-5 oraz 7-13 genu TPP1

genetyka

Analiza eksonów 10 i 11 genu RET raka rdzeniastego tarczycy

genetyka

Analiza eksonów 12,13, 14, 21, 22 i 23 genu STAT3

genetyka

Analiza eksonów 16 i 17 genu APP – II etap diagnostyki dziedzicznej choroby Alzheimera

genetyka

Analiza eksonów 3-7 i 9 genu SGCE

genetyka

Analiza mutacji c.907_909delGAG genu TOR1A

genetyka

Analiza pełnej sekwencji kodującej genu ACVR1 – diagnostyka postępującej fibrodyzplazji kostniejącej

genetyka

Analiza pełnej sekwencji kodującej genu GCH1

genetyka

Analiza pełnej sekwencji kodującej genu PSEN1 – I etap diagnostyki dziedzicznej choroby Alzheimera

genetyka

Analiza pełnej sekwencji kodującej genu PSEN2 – III etap diagnostyki dziedzicznej choroby Alzheimera

genetyka

Analiza pełnej sekwencji kodującej genu SOD1 – I etap diagnostyki stwardnienia bocznego zanikowego

genetyka

Analiza pełnej sekwencji kodującej genu TPP1

genetyka

Analiza porównawczej hybrydyzacji genomowej metodą mikromacierzową (aCGH)

genetyka

Analiza porównawczej hybrydyzacji genomowej metodą mikromacierzową (aCGH) – badanie kosmówki po samoistnym poronieniu

genetyka

Analiza regionu powtórzeń

genetyka

Analiza sekwencji kodującej genu CDKN2A

genetyka

Analiza wariantu c.-455G>A w promotorze genu beta-fibrynogenu

genetyka

Analiza wariantu c.46-43098T>C

genetyka

Analiza wariantu insercyjno-delecyjnego genu ACE

genetyka

Analiza wariantu p.Arg577 genu ACTN3 – diagnostyka predyspozycji sportowych

genetyka

Analiza wariantu R2

genetyka

Analiza wybranej indywidualnie mutacji genu ABCD1 – diagnostyka adrenoleukodystrofii i adrenomieloneuropatii

genetyka

Analiza wybranej indywidualnie mutacji genu PSEN1, APP lub PSEN2 – diagnostyka choroby Alzheimera

genetyka

Analiza wybranej indywidualnie mutacji genu SOD1 – diagnostyka stwardnienia bocznego zanikowego

genetyka

Badanie genetyczne predyspozycji do nowotworu zależnego od estrogenów

genetyka

Badanie genetyczne w kierunku zespołu Gilberta

genetyka

Badanie genetyczne zakrzepicy (MTHFR)

badania krwi icon

Badanie genu PAI1 – diagnostyka nawracających poronień i trombofilii

genetyka

Badanie NR3C1 – diagnostyka niewrażliwości na kortyzol

badania prenatalne icon

Badanie prenatalne VERACITY

badania prenatalne icon

Badanie prenatalne VERAgene

genetyka

Choroba Gauchera

genetyka

Choroba syropu klonowego – diagnostyka genu BCKDHA

genetyka

Choroba Wilsona – analiza kodującego genu ATP7B

genetyka

CMV DNA ilościowo

genetyka

Diagnostyka atopowego zapalenia skóry – mutacje FLG

genetyka

Diagnostyka cystynozy w układzie homozygotycznym

genetyka

Diagnostyka deficytu alfa1-antytrypsyny – mutacje AAT

genetyka

Diagnostyka deficytu alfa1-antytrypsyny AAT

genetyka

Diagnostyka deficytu dehydrogenazy acylo-CoA

genetyka

Diagnostyka deficytu dehydrogenazy acylo-CoA – MCAD

genetyka

Diagnostyka Freemana-Sheldona – mutacje genu MYH3

genetyka

Diagnostyka gangliozydozy – mutacje GLB1

genetyka

Diagnostyka jaskry pierwotnej – mutacja TIGR

genetyka

Diagnostyka mnogiej gruczolakowatości typu 2A i 2B

genetyka

Diagnostyka mukopolisacharydozy typu VI ARSB

genetyka

Diagnostyka mukowiscydozy i innych chorób CFTR zależnych

genetyka

Diagnostyka Nethertona – analiza eksonów genu SPINKS

genetyka

Diagnostyka niedosłuchu – analiza eksonu 2 genu GJB2

genetyka

Diagnostyka niedosłuchu – analiza eksonu 2 oraz mutacji GJB2

genetyka

Diagnostyka niedosłuchu – mutacje genu GJB6

genetyka

Diagnostyka nieketotycznej hiperglicynemii – badanie GLDC

genetyka

Diagnostyka niewrażliwości na hormony tarczycy THRB

genetyka

Diagnostyka nowotworu żołądka

genetyka

Diagnostyka oceny aktywności cytochromu CYP2C19

genetyka

Diagnostyka polipowatości gruczołakowej jelita grubego (FAP)

genetyka

Diagnostyka polipowatości jelita grubego – mutacje MUTYH

genetyka

Diagnostyka postępującej fibrodyzplazji kostniejącej (gen ACVR1)

genetyka

Diagnostyka predyspozycji do nowotworu piersi BRCA2

genetyka

Diagnostyka predyspozycji do zawału mięśnia sercowego

genetyka

Diagnostyka przedwczesnego wygasania czynności jajników

genetyka

Diagnostyka Smith-Lemli-Optiz – mutacje DHCR7

genetyka

Diagnostyka trombocytopenii – mutacje MASTL i ANKRD26

genetyka

Diagnostyka zaburzenia różnicowania płci – mutacje SRY

genetyka

Diagnostyka zespołu Cloustona

genetyka

Diagnostyka zespołu Hioba – mutacje genu STAT3

genetyka

Diagnostyka zespołu łamliwego chromosomu X (FRAX)

genetyka

Diagnostyka zespołu Li-Fraumeni – mutacje TP53

genetyka

Diagnostyka zespołu Meyera-Schwickeratha – gen GJA1

genetyka

Diagnostyka zespołu Nethertona – badanie uzupełniająca

genetyka

Diagnostyka zespołu von Hippela-Lindaua

genetyka

Diagnostyka zwyrodnienia siatkówki – mutacje Y402H CFH

genetyka

Fenyloketonuria – mutacje PAH

genetyka

Galaktozemia- mutacje Q188R i K285N

genetyka

GCH1 – diagnostyki dystonii z podatnością na dopę

genetyka

Genetyczna diagnostyka jaskry pierwotnej – mutacja CYP1B1

genetyka

Genetyczna ocena kariotypu w limfocytach krwi obwodowej

genetyka

Genetyczne zapalenie trzustki

genetyka

GJB2 – badanie głuchoty dziedzicznej

genetyka

Hemochromatoza

genetyka

Hipercholesterolemia

genetyka

Kardiomiopatia przerostowa

genetyka

Mukopolisacharydoza

genetyka

Mukopolisacharydozy typu IIIA – mutacje genu SGSH

genetyka

Mutacja genu CYP21A2 (wrodzony przerost nadnerczy)

genetyka

Mutacje w wybranych eksonach genu RET

genetyka

Niepłodność męska

genetyka

Nietolerancja laktozy – badanie genetyczne

badania dietetyczne icon

Nutrifit

genetyka

Określenie płci pacjenta – markery genów AMGXY i SRY

genetyka

Rak rdzeniasty tarczycy – II etap diagnostyki

genetyka

SGCE – diagnostyka zespołu mioklonii-dystonii

genetyka

Siatkówczak

genetyka

Trombofilia

genetyka

Wykrywanie alelli HLA-DQ2/DQ8 – diagnostyka skłonności do zachorowania na celiakię (chorobę trzewną)

genetyka

Wykrywanie alellu HLA-B27

genetyka

Zakrzepica

genetyka

Zespół Blooma

genetyka

Zespół Escobara – mutacje CHRNG

genetyka

Zespół Marfana – mutacje genu FBN1

genetyka

Zespół Noonan

Sprawdź jak przygotować się do badania:


Badanie krwi

Materiał na badanie krwi powinno się pobierać na czczo, czyli z zachowaniem 8 – 12 godzinnej przerwy od czasu ostatniego posiłku. Zalecenie dotyczy wszystkich badań, ponieważ zmiany wywołane przyjęciem posiłku są trudne do przewidzenia, a uzyskane wartości interpretuje się wobec wartości referencyjnych ustalonych w standardowych warunkach.

W dniu poprzedzającym badanie krwi należy unikać obfitych i tłustych posiłków oraz spożywania alkoholu.

W dniu badania

Bezpośrednio przed badaniem krwi dozwolone jest wypicie niewielkiej ilości wody.

Podobnie pora dnia może mieć wpływ na wiarygodność wyników badań. Zaleca się, pobieranie krwi w godzinach porannych (7:00 – 10:00). Jeżeli krew zostanie pobrana o innej porze dnia, należy wziąć to pod uwagę interpretując uzyskane wyniki badań.

Bezpośrednio przed pobraniem wskazany jest 15 minutowy odpoczynek.

Badanie krwi a przyjmowane leki

W miarę możliwości badanie należy przeprowadzić przed przyjęciem porannej porcji leków, taką decyzję należy zawsze skonsultować z lekarzem.

Zawsze należy poinformować personel pobierający krew o przyjmowanych lekach, suplementach, preparatach ziołowych – zostanie to odnotowane podczas rejestracji.


Pobranie moczu do badania ogólnego

Sprawdź jak przygotować się na pobranie moczu do badania ogólnego.

Badanie Ogólne Moczu można wykonać o dowolnej porze dnia jednak zalecanym materiałem jest pierwsza, poranna porcja, czyli mocz oddany po nocnym 8 godzinnym wypoczynku lub jeśli to niemożliwe, po co najmniej 4 godzinach od poprzedniego oddania moczu.

Pobranie moczu – wskazania przed pobraniem:

  • stosowanie zwyczajowej diety i ilości przyjmowanych płynów,
  • unikanie nadmiernego wysiłku fizycznego,
  • zachowanie abstynencji seksualnej w dobie poprzedzającej badanie,
  • dokładne umycie okolicy ujścia cewki moczowej ciepłą wodą bez środków myjących i dezynfekujących i osuszenie jednorazowym ręcznikiem.

Nie zaleca się wykonania badania w okresie od 2 dni przed i 2 dni po menstruacji.

Bardzo ważne aby mocz do badania pochodził z tzw. “środkowego strumienia”.

W tym celu, po oddaniu niewielkiej ilości moczu do toalety, bez przerywania należy podstawić pojemnik i oddać do niego 50 – 100 ml moczu, a następnie odstawić pojemnik i pozostały mocz oddać do toalety. Nie wolno przelewać moczu z nocnika, basenu itp.

Pojemnik z pobraną próbką moczu należy szczelnie zamknąć, opisać imieniem i nazwiskiem i jak najszybciej dostarczyć do punktu pobrań.


Doustny test tolerancji glukozy

Badanie wykonuje się w godzinach porannych, koniecznie na czczo czyli po 8 – 12 godzinach od ostatniego posiłku. Przed planowanym badaniem przez co najmniej 72 godziny nie należy zmieniać zwyczajowej diety oraz utrzymywać normalną aktywność fizyczną. 

W miarę możliwości badanie należy przeprowadzić przed przyjęciem porannej porcji leków, taką decyzję należy zawsze skonsultować z lekarzem. Jeżeli przyjęcie leku było konieczne przed pobraniem krwi należy przekazać taką informację pracownikowi w punkcie pobrań.

Pacjent powinien zgłosić się do punktu pobrań z zakupioną w aptece odpowiednią porcją glukozy. Badanie należy do grupy testów czynnościowych Zalecane jest uzyskanie pisemnego potwierdzenia od lekarza o braku przeciwskazań do wykonania testu.

Jak przebiega badanie?

Krew pobiera się rano, na czczo, a następnie wypija się 75 g glukozy rozpuszczonej w 150 – 200 ml ciepłej wody. Roztwór glukozy powinien być przyjęty w ciągu 3-5 minut. Kolejna próbkę krwi pobiera się po 2 godzinach od wypicia glukozy. Lekarz może zalecić pobranie krwi w innych odstępach czasu np. co godzinę.

U kobiet w ciąży krew pobiera się na czczo oraz po 60 i 120 minutach od przyjęcia 75 g glukozy.

Przez cały czas jego trwania należy przebywać w poczekalni punktu pobrań. W trakcie trwania testu nie wolno spożywać posiłków, przyjmować płynów ani palić papierosów.


Test z metoklopramidem

Badanie wykonuje się w godzinach porannych. Należy zgłosić się do punktu pobrań z zakupionym w aptece metoklopramidem.

Jak przebiega badanie

Krew pobiera się rano, na czczo, a następnie po 60 i 120 minutach od doustnego podania metoklopramidu. Lekarz ustala dawkę leku, a także może zalecić pobranie w innych odstępach czasu. Przez cały czas trwania testu należy przebywać w poczekalni punktu pobrań. Nie należy przyjmować posiłków ani płynów.


Posiew moczu

Posiew moczu – co to jest?

Mocz jest produkowany przez nerki w celu usunięcia części zanieczyszczeń oraz nadmiarowych substancji przez organizm. Przechodzi on z nerek do moczowodów (razem stanowią górne drogi moczowe), skąd trafia do pęcherza moczowego, a na zewnątrz ciała wydostaje się przez cewkę moczową (stanowiącą dolne drogi moczowe). W normalnych warunkach w moczu ani świetle dróg układu moczowego nie znajdują się bakterie. W sytuacji, gdy ze skóry (przez cewkę moczową) do dróg moczowych przedostaną się bakterie i zaczną się w nich namnażać, rozwinie się zakażenie układu moczowego. To dość częsty i powszechny problem, większość z nich dotyczy dolnych dróg moczowych (pęcherza), uważa się je za niepowikłane i łatwe do wyleczenia. Jeśli jednak nie zostaną one odpowiednio wcześnie wykryte, infekcja może rozprzestrzenić się w górę przez moczowody do nerek, powodując niebezpieczne odmiedniczkowe zapalenie nerek, które nieleczone uszkadza nerki. W najpoważniejszych przypadkach bakterie mogą rozprzestrzenić się do krwiobiegu i spowodować zagrażającą życiu posocznicę (sepsę). Najczęstszą przyczyną zapalenia układu moczowego jest bakteria E. Coli. W nielicznych przypadkach stwierdza się inne bakterie, jak Klebsiella, Proteus, Enterobacter. Kobiety częściej zapadają na infekcje dróg moczowych niż mężczyźni. Częściowo wynika to z faktu, że kobieca cewka moczowa jest krótsza i znajduje się bliżej odbytu, co pozwala na łatwiejszy kontakt bakterii z jelit z cewką moczową. W przypadku mężczyzn z ZUM należy wykonać dalszą diagnostykę, gdyż może to u nich oznaczać nieprawidłowości anatomiczne układu moczowego. Na ryzyko rozwinięcia ZUM nawracającego i z powikłaniami są też bardziej narażone osoby z chorobami nerek (np. kamienie nerkowe), z innymi schorzeniami przewlekłymi (np. cukrzycą), osłabiającymi oporność lub na stałe zacewnikowane. Posiew moczu to badanie, który polega na hodowli materiału z próbki moczu, dzięki czemu wykrywa i identyfikuje bakterie powodujące infekcję dróg moczowych (ZUM). Rozpoznanie zakażenia układu moczowego musi zostać potwierdzone badaniem posiewu moczu.

Posiew moczu – kiedy wykonać badanie?

Badanie jest zlecane przez lekarza w celu diagnostyki infekcji układu moczowego, szczególnie powikłaniami u osób z czynnikami ryzyka, przedłużających się i nie odpowiadających na pierwotne leczenie. Badanie pomaga zdeterminować lokalizację zakażenia (górne lub dolne drogi moczowe), określić gatunek bakterii. która je wywołała i na tej podstawie dobrać najwłaściwszy (powodujący najmniej działań niepożądanych) antybiotyk w celu jej leczenia i zapobiegania komplikacjom. Następnie należy monitorować skuteczność terapii. Badanie powinno być wykonywany łącznie z analizą ogólną (biochemiczną) zawartości moczu oraz badaniem jego osadu, które również mogą pomóc w diagnostyce zakażeń układu moczowego (np. poprzez stwierdzenie zmiany pH moczu, obecności białych krwinek w moczu, podwyższenie w nim aktywności enzymu esterazy leukocytów- pochodzącej z rozpadających się leukocytów). W przypadku podejrzenia urosepsy (sepsy wywołanej rozprzestrzenieniem się infekcji z układu moczowego) posiew moczu należy dodatkowo uzupełnić o posiew krwi. Posiew moczu jest też profilaktycznie wykonywany u kobiet ciężarnych, gdyż w ich przypadku wykrycie bakterii w moczu nawet bez obecności objawów zakażenia (bakteriomocz bezobjawowy), w późniejszych okresach ciąży może się rozszerzyć na górne drogi moczowe i powodować zwiększone ryzyko rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Posiew moczu – kto powinien wykonać badanie?

Osoby z objawami infekcji dolnych dróg moczowych:
  • parcie na mocz
  • poczucie zalegania moczu w pęcherzu bezpośrednio po jego oddaniu
  • ból, pieczenie podczas oddawania moczu
  • zmiana zapachu i koloru moczu
  • ból w okolicy podbrzusza
Osoby z objawami infekcji górnych dróg moczowych:
  • ból w lędźwiach
  • tkliwość okolicy nerek na wstrząsanie
  • dreszcze i gorączka
  • nudności i wymioty
  • mocz z domieszką krwi

Posiew moczu norma

  • ujemny – jest raportowany, jeśli w posiewie nie zaobserwuje się wzrostu bakterii. W przypadku nie wykrycia bakterii w posiewie, ale obecności leukocyturii (stwierdzenia podwyższonego stężenia białych krwinek w moczu), może to świadczyć o zakażeniu drobnoustrojami, których hodowla jest trudna (Chlamydia, mykoplazmy, zakażenie rzęsistkiem pochwowym, gruźlica). Jeśli objawy związane z układem moczowym, mimo ujemnego posiewu, utrzymują się, należy też rozważyć nieinfekcyjne (nie spowodowane zakażeniem bakteriami) przyczyny jego schorzeń.
  • dodatni – jest raportowany, jeśli w posiewie zaczynają rosnąć bakterie. W przypadku próbek moczu pobranych prawidłowo, posiewy zawierające więcej niż 100000 jednostek bakterii tworzących kolonie (CFU) / mililitr jednego rodzaju bakterii zwykle wskazują na zakażenie. Następnie oznacza się ich gatunek i wykonywany jest antybiogram (oznaczenie ich wrażliwości na dany rodzaj antybiotyku).
Czasami w posiewie wyhodowany zostaje więcej niż jeden rodzaj bakterii. Rzadko, jest to spowodowane infekcją obejmującą więcej niż jeden patogen; jednak jest bardziej prawdopodobne, że próbka do badania została nieprawidłowo pobrana i zanieczyszczona bakteriami ze skóry, pochwy lub kału.

Dobowa zbiórka moczu

Dobowa zbiórka moczu

Przed przystąpieniem do pobrania dobowej zbiórki moczu należy zaopatrzyć się w specjalny 2-3 litrowy pojemnik z podziałką umożliwiającą dokładne odczytanie objętości. Ponadto potrzebny będzie pojemnik jednorazowy, w którym próbka moczu ze zbiórki zostanie przekazana do punktu pobrań.

Niektóre parametry oznaczane w dobowej zbiórce moczu wymagają zastosowania środka konserwującego. Przed przystąpieniem do zbiórki moczu należy uzyskać informację od personelu punktu pobrań, czy środek taki jest konieczny i czy można go otrzymać w punkcie pobrań.

Jak pobrać materiał

Dobową zbiórkę moczu należy rozpocząć w godzinach porannych i prowadzić przez 24 godziny, czyli np. zbiórka rozpoczęta w poniedziałek o godzinie 8:00 powinna zakończyć się we wtorek o godzinie 8:00.

Pierwszą poranną porcję moczu należy oddać do toalety, a zbiórkę rozpocząć od drugiej porcji (w przypadku konieczności zastosowania środka konserwującego należy go dodać do pojemnika, gdzie znajduje się już porcja moczu rozpoczynająca zbiórkę).

Należy odnotować godzinę rozpoczęcia zbiórki. Od tej pory każda porcja moczu, w całości musi być oddawana do pojemnika. W przypadku pominięcia którejś z porcji moczu, zbiórkę należy przerwać i rozpocząć od nowa, następnego dnia, a zebrany już mocz wylać.

Ostatnią porcją moczu, która zostanie oddana do pojemnika jest poranna próbka moczu oddana w drugim dniu prowadzenia zbiórki.

W czasie trwania dobowej zbiórki moczu pojemnik należy przechowywać w lodówce.

Po zakończeniu zbiórki należy określić objętość zebranego moczu odczytując pojemność z podziałki na ścianach pojemnika.

Mocz w pojemniku zbiorczym dokładnie wymieszać, a następnie przelać 50 – 100 ml do jednorazowego pojemnika.

Do punktu pobrań należy dostarczyć próbkę moczu wraz z zanotowanymi informacjami o objętości zebranego moczu oraz o godzinie rozpoczęcia i zakończenia zbiórki.


Pobranie kału

Pobranie kału – krok po kroku

Aby wykonać pobranie kału na badanie, należy się wcześniej zaopatrzyć w specjalny pojemnik z przytwierdzoną do nakrętki łopatką i czyste, suche naczynie (basen, ewentualnie plastikowy jednorazowy pojemnik).

Przed pobraniem próbki należy opróżnić pęcherz moczowy, a następnie oddać kał do przygotowanego wcześniej czystego suchego pojemnika.

Jeśli w kale widoczne są pasożyty należy oddzielić je od próbki, wypłukać wodą i przesłać do laboratorium w oddzielnym pojemniku zawierającym niewielką ilość wody lub soli fizjologicznej.

Za pomocą łopatki z nakrętki pojemnika należy pobrać małe próbki kału z kilku punktów, szczególnie tych zawierających np. krew, śluz lub ropę.

Całkowita ilość kału w pojemniku powinna odpowiadać wielkości orzecha laskowego, a jeśli kał jest płynny objętość próbki powinna wynosić 2-3 ml.

Pobranie kału – co dalej

Próbkę należy przekazać do punktu pobrań w możliwie najkrótszym czasie od momentu pobrania. Jeżeli czas od pobrania do dostarczenia przekracza 2 godziny, próbkę należy przechowywać w lodówce.


Pobranie kału na badanie w kierunku nosicielstwa Salmonella i Shigella

Przed rozpoczęciem zbiórki należy zaopatrzyć się w punkcie pobrań w 3 wymazówki z podłożem transportowym.

Próbki kału do badania w kierunku nosicielstwa Salmonella-Shigella należy pobierać w ciągu 3 kolejnych dni (każdego dnia jedna próbka kału).

Przed pobraniem próbki należy całkowicie opróżnić pęcherz moczowy.

Kał należy oddać do czystego, suchego naczynia (basen lub inny pojemnik).

Próbkę kału należy pobrać za pomocą wymazówki i umieścić w podłożu transportowym.

Każda próbkę należy opisać datą i godziną .

Próbkę w podłożu transportowym należy przechowywać w temperaturze pokojowej.

Trzeciego dnia w godzinach porannych, po pobraniu ostatniej próbki, wszystkie trzy próbki należy jak najszybciej dostarczyć do punktu pobrań. Czas od pobrania pierwszej próbki do dostarczenia wszystkich do punktu pobrań nie powinien przekraczać 72 godzin.

Próbki mogą być przekazywane wyłącznie do czwartku.


Pobranie plwociny do badania bakteriologicznego

Przed badaniem należy zaopatrzyć się w jałowy pojemnik, który można otrzymać w punkcie pobrań lub zakupić w aptece.

Próbkę należy pobrać w godzinach porannych, na czczo.

Przed pobraniem należy umyć zęby i wypłukać jamę ustna przegotowana wodą.

Następnie wykrztusić plwocinę i wypluć ją bezpośrednio do jałowego pojemnika bez dotykania jego wewnętrznych ścianek.

Przygotowana próbka powinna zawierać od 2 do 10 ml materiału do badań.

 

Materiał należy jak najszybciej dostarczyć do punktu pobrań.

Uwaga!

Jeśli nie jest możliwe prawidłowe pobranie próbki (nie można  wykrztusić plwociny, albo jest  jej zbyt mało) należy skontaktować się z lekarzem, który może zalecić inhalacje lub zastosować środki mukolityczne.


Pobranie wymazu z gardła

Na pobranie wymazu z gardła należy zgłosić się  do punktu pobrań na czczo lub minimum 3 godziny po spożyciu ostatniego posiłku.

Przed badaniem nie  należy myć zębów, nie można stosować płynów do płukania jamy ustnej oraz tabletek do ssania.


Pobranie kału na krew utajoną

Badanie nie wymaga zmiany diety.

Przed badaniem należy w laboratorium pobrać specjalne probówki z przyczepionym do korka aplikatorem i zawierające płyn transportowy oraz przygotować czyste, suche naczynie (basen lub inny pojemnik), które będzie służyć za toaletę. Ma to na celu uniknięcie rozcieńczenia kału wodą lub moczem z toalety. Probówki należy przechowywać w lodówce, a w dniu pobierania kału ocieplić do temperatury pokojowej.

Przed wypróżnieniem należy całkowicie opróżnić pęcherz moczowy. Oddać kał do przygotowanego naczynia i za pomocą aplikatora pobrać próbki z 2-3 miejsc, a następnie wymieszać z płynem w probówce. Należy uważać, żeby przy otwieraniu probówki i dodawaniu kału nie rozpryskać znajdującego się w niej płynu. Po dodaniu próbki kału probówkę należy dokładnie zamknąć i kilkakrotnie potrząsnąć dla wymieszania kału z płynem.

Zaleca się pobieranie próbek kału przez 3 dni, wykorzystując 3 kolejne probówki. Pobrane próbki należy przechowywać w temperaturze lodówki. Po pobraniu ostatniej próbki należy jak najszybciej dostarczyć próbki do punktu pobrań.

Próbek kału nie należy pobierać podczas menstruacji, ani na 3 dni przed lub po niej, przy krwawieniach spowodowanych zaparciami, przy krwawiących hemoroidach, po incydentach krwawienia z nosa, z dziąseł,  po ekstrakcjach zębów, po doodbytniczym podaniu leków, przy przyjmowaniu leków przeczyszczających, dużych dawek witaminy C, salicylanów, preparatów żelaza, związków glinu i bizmutu.

Badanie PSA

Zaleca się pobieranie krwi na czczo, czyli z zachowaniem 8 – 12 godzinnej przerwy od czasu ostatniego posiłku. Zalecenie dotyczy wszystkich badań, ponieważ zmiany wywołane przyjęciem posiłku są trudne do przewidzenia, a uzyskane wartości interpretuje się wobec wartości referencyjnych ustalonych w standardowych warunkach.

W dniu poprzedzającym badanie należy unikać obfitych i tłustych posiłków oraz spożywania alkoholu. 

 Przed wykonaniem badania należy unikać jazdy rowerem lub pociągiem oraz palenia wyrobów tytoniowych.

Bezpośrednio przed badaniem dozwolone jest wypicie niewielkiej ilości wody.

Podobnie pora dnia może mieć wpływ na wiarygodność wyników badań. Zaleca się, pobieranie krwi w godzinach porannych (7:00 – 10:00). Jeżeli krew zostanie pobrana o innej porze dnia,  należy wziąć to pod uwagę interpretując uzyskane wyniki badań.

Bezpośrednio przed pobraniem wskazany jest 15 minutowy odpoczynek.

W miarę możliwości badanie należy przeprowadzić przed przyjęciem porannej porcji leków, taką decyzję należy zawsze skonsultować z lekarzem.

Zawsze należy poinformować personel pobierający krew o przyjmowanych lekach, suplementach, preparatach ziołowych – zostanie to odnotowane podczas rejestracji.


Przygotowanie do badania pod kątem markerów nowotworowych

Zaleca się pobieranie krwi na czczo, czyli z zachowaniem 8 – 12 godzinnej przerwy od czasu ostatniego posiłku. Zalecenie dotyczy wszystkich badań, ponieważ zmiany wywołane przyjęciem posiłku są trudne do przewidzenia, a uzyskane wartości interpretuje się wobec wartości referencyjnych ustalonych w standardowych warunkach.

W dniu poprzedzającym badanie należy unikać obfitych i tłustych posiłków oraz spożywania alkoholu.

Bezpośrednio przed badaniem dozwolone jest wypicie niewielkiej ilości wody natomiast niewskazane jest palenie wyrobów tytoniowych.

Podobnie pora dnia może mieć wpływ na wiarygodność wyników badań. Zaleca się, pobieranie krwi w godzinach porannych (7:00 – 10:00). Jeżeli krew zostanie pobrana o innej porze dnia, należy wziąć to pod uwagę interpretując uzyskane wyniki badań.

Bezpośrednio przed pobraniem wskazany jest 15 minutowy odpoczynek.

W miarę możliwości badanie należy przeprowadzić przed przyjęciem porannej porcji leków, taką decyzję należy zawsze skonsultować z lekarzem.

Zawsze należy poinformować personel pobierający krew o przyjmowanych lekach, suplementach, preparatach ziołowych – zostanie to odnotowane podczas rejestracji.

Znajdź placówki Synevo w całej Polsce


Laboratorium
Warszawa

Laboratorium
Wrocław

Laboratorium
Łódź

Laboratorium
Gdańsk

Laboratorium
Poznań

Laboratorium
Bydgoszcz

Laboratorium
Kraków

Laboratorium
Katowice

Scroll Up