Objawy uzależnione są od statusu immunologicznego pacjenta.
U osób z prawidłową odpornością zakażenie wirusem cytomegalii zazwyczaj przebiega bezobjawowo lub skąpoobjawowo. Gdy wystąpią objawy, są to najczęściej:
- gorączka,
- nasilone zmęczenie i osłabienie,
- nocne poty,
- bóle mięśni i stawów,
- zespół przypominający mononukleozę z ujemnym testem na EBV.
W ciężkich przypadkach mogą pojawiać się:
- biegunka, bóle brzucha, krwawienie z przewodu pokarmowego,
- objawy ze strony układu nerwowego,
- zakrzepica żylna.
Zakażenie może się również manifestować w wynikach innych badań. Pojawiają się wówczas:
- atypowa limfocytoza,
- podwyższone enzymy wątrobowe (ALT, AST),
- małopłytkowość (trombocytopenia).
U osób z obniżoną odpornością (po transplantacji, z HIV, w chemioterapii) dodatni wynik (lub reaktywacja potwierdzona PCR) wiąże się z ryzykiem ciężkiej choroby narządowej:
- gorączka, leukopenia, trombocytopenia (zespół CMV);
- CMV pneumonitis – zapalenie płuc;
- CMV retinitis – zapalenie siatkówki grożące utratą wzroku;
- CMV colitis – zapalenie jelita grubego z biegunką i krwawieniem;
- CMV hepatitis – zapalenie wątroby;
- CMV encephalitis – zapalenie mózgu.
Zakażenie u kobiet w ciąży wiąże się z ryzykiem zakażenia pierwotnego, czyli przeniesienia wirusa na płód. Zakażenie wrodzone może prowadzić u noworodka do:
- niedosłuchu czuciowo-odbiorczego (najczęstsze powikłanie),
- małogłowia,
- zaburzeń neurologicznych,
- deficytów poznawczych,
- żółtaczki,
- zaburzeń wzroku,
- opóźnieniami rozwojowymi.
Warto wiedzieć, że diagnostyka wrodzonego zakażenia CMV opiera się na wykonaniu badania PCR z moczu lub śliny do 21. dnia życia noworodka.